świetny reportaż ! zastanawiam się tylko czemu tak pusto było :)

Wujeczku :DDDD Tak obszernego zagubienia chyba nigdzie nie widziałam. :DD Gdyby nie to , że Wujcia znam z foto pocztówek to idealnie wpasowałby mi się w opowieść ten paneczek co to patrzy f górę zatroskany :)), że on to niby TY :DDD Co za szczęście , że się odnalazłeś :)))

O widzę,że gubiłeś się podobnie jak Kazu :)

Heh. Mam znajomą, która jakieś 15 lat temu uwielbiała się zrywać z zajęć i błądzić po dworcu. Szczerze powiedziawszy zawsze mnie to zdumiewa, jak mieszczuch (nieważne jakiej maści) może stracić kierunek w gąszczu betonu ;]
Jak wejdę do byle lasku to już jestem zgubiony i to jest labirynt ;]

Hehe, ja to się lubiłem "gubić" na wycieczkach szkolnych, czy to z powodu niezadowolenia z wyboru trasy, albo z powodu zbyt wolnego tempa marszu. Ale najczęściej, by uzupełnić płyny (na miejscu i na wynos :)

Te korytarze, perony i inne tunele znane mi są od lat, rodzice mnie z nimi poznawali, nigdy więc nie czułam się zagubiona, ale mam znajomych, którzy sami się ich uczyli i rzeczywiście miłością ich nie darzą, po dłuższej chwili zastanowienia dochodzę do wniosku, że ten labirynt jest chyba najbardziej warszawski: zamieszanie, chaos, wieloletnie próby poprawy sytuacji nie dające większych sukcesów...ot cała nasza Wawa...tylko szkoda, że to coś to dla wielu pierwszy styk z W., styk nieprzyjemny, cuchnący i jak dziś się okazało wprowadzający w stany lękowe powodowane poczuciem zagubienia...

Tyle zdjęć zamieściłeś, że się zagubiłem w tym labiryncie ;)
Swoją drogą, ciekaw jestem ile tematów można "wycisnąć" z dworca?

a na szóstym foto (jeśli się nie POGUBIŁEM) - JE Kołacze! ;